تبلیغات
. - آثار بازنگری در حادثه‌ی عاشورا

.

...
ابزار ساخت کد منوی آبشاری ابزار ساخت کد منوی آبشاری
..
حادثه‌ای که بزرگترین نقش را در تاریخ اسلام به عهده داشت، حادثه شهادت ابی عبدالله(علیه‌السلام) بود. او بود که مسیر تاریخ اسلام را عوض کرد. او بود که درسی برای حرکت، برای نهضت، برای مقاومت و برای استقامت تا روز قیامت به انسان‌ها داد. برای آنکه آن خاطره تجدید شود، باید کاری متناسب با آن حادثه انجام داد. یعنی باید کاری کرد که حزن مردم برانگیخته شود، اشک از دیده‌ها جاری شود، شور و عشق در دل‌ها پدید آی.



عاشورا نه یک حادثه که یک فرهنگ است؛ فرهنگی برخاسته از متن اسلام ناب که نقش حیاتی را در استحکام ریشه‌ها، رویش شاخه‌ها و رشد بار و برهای آن ایفا کرده است.
عاشورا هیچ‌گاه در محدوده زمان و جغرافیای خاصی محصور نمانده است، بلکه هم‌واره الهام‌بخش تشیع در راستای حرکت‌ها، جنبش‌ها و قیام‌های راستین شیعه‌ و بسیاری از نهضت‌های دیگر در برابر کانون‌های ظلم و کفر و نفاق بوده است...

روحانیت شیعه هم‌واره برای حراست از کیان و فرهنگ عاشورا، نه فقط آن را در طول اعصار متمادی بازگو کرده است. بلکه حتی به بازسازی آن و پاس‌داری از ارزش‌های ناشی از آن پرداخته است. بازسازی مضامین و مفاهیم بلند فرهنگ عاشورا در هر عصر و زمانی به فراخور حال آن زمان، تأثیر بسیار شگرف و سازنده‌ای در راه پیش‌برد اهداف مقدسی هم‌چون نشر معارف و فرهنگ اسلام ناب، بجا نهاده است. تاریخ شیعه گواه صادق و روشنی از این بازسازی‌ها است.

ممکن است سوالاتی در مورد عاشورای حسینی از قبیل این‌که چرا باید حادثه‌ی عاشورا را گرامی بداریم؟ چرا باید حادثه‌ای را که بیش از هزار سال پیش اتفاق افتاده است، زنده نگه داشت و مراسم عزاداری برای بزرگ‌داشت آن برگزار کرد؟

آیت الله محمدتقی مصباح یزدی(دامت برکاته) پاسخ این سوال را این‌چنین داده است: «به سادگی می‌توان به هر نوجوانی تفهیم کرد که حوادث گذشته‌ی هر جامعه، می‌تواند در سرنوشت و آینده آن جامعه آثار عظیمی داشته باشد. تجدید آن خاطره‌ها در واقع، نوعی بازنگری و بازسازی آن حادثه است، تا مردم از آن جریان استفاده کنند. اگر حادثه‌ی مفیدی بوده است و در جای خود منشأ آثار و برکات به شمار می‌رفته است، بازنگری و بازسازی آن نیز می‌تواند مراتبی از آن برکات را داشته باشد.

علاوه بر این، در همه‌ی جوامع انسانی مرسوم است که به نوعی، از حوادث گذشته خود یاد می‌کنند، آن‌ها را بزرگ شمرده و احترام می‌گذارند. خواه مربوط به اشخاصی باشد که در پیشرفت جامعه مؤثر بوده‌اند، نظیر دانشمندان و مخترعان، و خواه مربوط به کسانی باشد که از جنبه‌ی سیاسی و اجتماعی، در رهایی ملت خود نقش مؤثری داشته‌اند و قهرمان ملی بوده‌اند. همه عقلای عالم برای این‌گونه شخصیت‌ها آیین‌های بزرگداشتی را منظور می‌کنند.

این کار بر اساس یکی از مقدس‌ترین خواسته‌های فطری است که خدا در نهاد همه انسان‌ها قرار داده است، و از آن به «حس حق شناسی» تعبیر می‌کنیم. لذا این خواسته فطری همه انسان‌ها است که در برابر کسانی‌که به آن‌ها خدمت کرده‌اند حق‌شناسی و شکرگزاری کنند، آنان را به خاطر داشته باشند و به ایشان احترام بگذارند.

علاوه بر این، یاد آن خاطره‌ها، در صورتی که در سعادت جامعه تأثیری داشته، می‌تواند عامل مؤثر دیگری را در زمان بیان خاطره‌ها بیافریند. در این صورت، گویا خود آن حادثه تجدید می‌شود. از آن‌جا که معتقدیم حادثه عاشورا حادثه‌ی عظیمی در تاریخ اسلام بوده است، و نقش تعیین کننده‌ای در سعادت مسلمان‌ها و روشن شدن راه هدایت مردم داشته است، این حادثه در نظر ما بسیار ارزش‌مند است. بنابراین بزرگ‌داشت و بازسازی این حادثه و به خاطر آوردن آن، موجب می‌شود تا بتوانیم از برکات آن در جامعه امروز نیز استفاده کنیم».[1]

از طرفی طبق آن‌چه در فرهنگ شیعی هست عزاداری باید با‌معرفت و شناخت باشد. یعنی همراه با شناحت اهداف و زندگی امامان معصوم باشد. وقتی عزاداری توام با معرفت و شناخت زندگی اباعبدالله(علیه‌السلام) و یارانش باشد در این صورت تاثیر بسزا و مفیدی در بین ملت‌ها و ادیان مختلف داشته و روز به روز مشخص می‌شود که اهل‌بیت(علیهم‌السلام) مخصوصا اباعبدالله(علیه‌السلام) و یارانش به خاطر چه چیزی شهید شدند و در مقابل چه کسانی و در مقابل چه ظلمی ایستادند.

و هم‌چنین این عزاداری با معرفت خود دارای برکت‌هایی است، از جمله یکی از راه‌های انتقال راه و رسم اهل‌بیت(علیهم‌السلام) به کودکان و نسل آینده است.

باید در این‌جا به این نکته هم اشاره کرد که حادثه‌ای که بزرگ‌ترین نقش را در تاریخ اسلام به عهده داشت، حادثه شهادت اباعبدالله(علیه‌السلام) بود. او بود که مسیر تاریخ اسلام را عوض کرد. او بود که درسی برای حرکت، برای نهضت، برای مقاومت و برای استقامت تا روز قیامت به انسان‌ها داد. برای آن‌که آن خاطره تجدید شود، باید کاری متناسب با آن حادثه انجام داد. یعنی باید کاری کرد که حزن مردم برانگیخته شود، اشک از دیده‌ها جاری شود، شور و عشق در دل‌ها پدید آید. و در این حادثه، چیزی که می‌تواند چنین نقشی را بیافریند، همین مراسم عزاداری و گریستن و گریاندن دیگران است.

در نتیجه: این جواب را به طور کلی می‌توان در مقابل سؤال نوجوان‌ها ارائه کرد و آنان را قانع ساخت که زنده نگه داشتن یاد و خاطره‌ برخی از حوادث گذشته و بازسازی آن‌ها، کار عاقلانه‌ای است، و همان‌طور که اصل آن حادثه تأثیر مفیدی در جامعه آن روز داشته، تجدید خاطره و بازسازی آن نیز می‌تواند آثار مفیدی در زمان حال نیز داشته باشد.

-------------------------------------------------------------------
پی‌نوشت
[1]. استفاده شده از کتاب آذرخشی دیگر از آسمان کربلا،  صفحه 15، قم موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی(قدس سره) چاپ 1380.


منبع مقاله (محسن فرتوت ) mohsenfartoot





طبقه بندی: امام حسین (علیه‌السلام)، 
برچسب ها: عاشورا، امام حسین (ع)، روحانیت، عزاداری با معرفت، شهادت، شیعه، محسن فرتوت،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام محبوب کن - فیس نما
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 4 اسفند 1395 توسط : محسن فرتوت
-------------------------------

-------------------------------

-------------------------------

-------------------------------
----------------------------------------------------

مطالب جدید

-----------------------------------------------------

آشنایی با مسیحیت و پاسخ به شبهات

----------------------------------------------------

----------------------------------------------------

----------------------------------------------------