تبلیغات
. - توجه به سائل عین توجه به خدا بود

.

...
ابزار ساخت کد منوی آبشاری ابزار ساخت کد منوی آبشاری
..
توجه به سائل عین توجه به خداست

امیرالمومنین(علیه‌السلام) کسی‌ است که دوست و دشمن متفقاً اذعان دارند صفاتی‌ دارد که در هیچ فرد دیگری نیست. در برتری‌ او همین بس که در عبادت، نماز و زکات را با هم جمع کرد واحدی‌ به این فیض نرسیده است.

یکی از فضایل امیرالمومنین(علیه‌السلام) که در قرآن کریم به آن اشاره شده، آیه «ولایت» است، که این هم در منابع اهل سنت و شیعه بیان شده و آن را در کتب مختلف حدیثی نقل کرده‌اند.

از جمله دانشمند اهل تسنن «فخررازی» است که در تفسیر خود از «ابوذر» نقل می‏‌كند: «روزی نماز ظهر را با پیامبر(صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله) خواندم كه سائلی در مسجد تقاضای كمك كرد، كسی چیزی به او نداد، سائل دست به سوی آسمان برداشت و عرض كرد خداوندا گواه باش، من در مسجد پیامبر تو تقاضای كمك كردم، كسی چیزی به من نداد، علی بن ابی‌طالب(علیه‌السلام) در حال نماز بود با انگشت كوچك دست راست خود كه در آن انگشتری بود اشاره كرد، سائل آمد و انگشتر را در برابر چشم پیامبر(صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله) گرفت، پیامبر(صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله) عرضه داشت: «خداوندا ! برادرم موسی از تو تقاضا كرد كه سینه من‌را گشاده دار... و برادرم هارون را در كار نبوت من شركت ده، تو به او فرمودی من به زودی بازوی ترا به وسیله برادرت قوی می‌كنم، و برای شما قوّت و پیروزی قرار می‌دهم، خداوندا! من پیامبر و برگزیده توام، به من شرح صدر بده، و كار را بر من آسان كن، و برای من وزیری از اهل بیتم قرار ده، و به وسیله او پشت من‌را قوی كن».
ابوذر می‌‏گوید به خدا سوگند، رسول خدا(صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله) این سخن را تمام نكرده بود که جبرئیل نازل شد و گفت ای پیامبر این آیه بر تو نازل شده: «إِنَّمَا وَلِیُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُواْ الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَةَ وَیُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ ‏[مائده/55] ولىّ و سرپرست شما تنها خدا و رسول اوست و كسانى كه ایمان آورده‏‌اند همان‌ها كه نماز را برپا مى‌‏دارند و در حال ركوع زكات مى‏‌دهند».[1]
لذا شیعه بالاتفاق و بسیاری از دانشمندان اهل تسنن عقیده دارند که این آیه در شان امیرالمومنین(علیه‌السلام) نازل شده است و منظور از کسانی که نماز می‌خوانند و در حال رکوع زکات می‌دهند تنها امیرالمومنین(علیه‌السلام) می‌باشد. برای نمونه به چند مورد دیگر از علمای اهل سنت اشاره میکنیم:

1. «جلال الدین ابوبکر سیوطی» در تفسیر «الدّر المنثور» می‌نویسد: «ابن عباس گفت: علی‌(علیه‌السلام) در رکوع نماز، انگشتری‌ خویش را صدقه داد. پس پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله) به سائل گفت: چه کسی‌ این انگشتر را به تو داد؟ گفت: آن مرد رکوع کننده، امیرالمومنین(علیه‌السلام) را نشان داد، پس آیه ولایت نازل شد». «طبرانی‌» در «الاوسط» و «ابن مردویه» از «عمار بن یاسر» نیز  نقل می‌کند: سائل کنار علی‌ بن ابی‌طالب(علیه‌السلام) که در حال رکوع نماز بود، توقف و درخواست کمک کرد. علی‌(علیه‌السلام) انگشتر خود را از دست بیرون آورد و به سائل داد. هنگامی‌ که پیامبر(صلی‌‌الله‌علیه‌وآله) آمدند و از موضوع مطلع شدند، آیه ولایت بر ایشان نازل شد».[2]

2. «زمخشری» در تفسیر «کشاف» می‌گوید: نزول این آیه را در شان علی بن ابی‌طالب(علیه‌السلام) نسبت می‌دهد که در حال رکوع، انگشتر خود را به نیازمند بخشید.[3]

یکی از شبهات و اشکالاتی که به این تفسیر و شان نزول آیه وارد شده است این است که امیرالمومنین(علیه‌السلام) در نماز به خدا توجه داشت یا به مسائل مادی؟ چگونه متوجه سائل شد؟

در پاسخ این شبهه می‌توان گفت:
حالات عرفانی معصومین(علیهم‌السلام) همیشه یکسان نبوده است و در برخی موارد با هم تفاوت دارد. گاهی معصومین(علیهم‌السلام) چنان غرق در عبادت بودند که اصلاً توجهی به این عالم نداشتند، همانند برخی حالات امیرالمومنین(علیه السلام) و امام سجاد(علیه السلام) و گاهی هم با حفظ حضور قلب، به عالم ماده نیز توجه داشته‌اند. به طور مثال نقل شده روزی پیامبر اکرم(صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله) نماز جماعت را زودتر از سایر روزها به پایان رساند، برخی علت این کار را جویا شدند، آن حضرت فرمود: آیا گریه کودک را نشنیدید؟ من نماز را زودتر از روزهای دیگر به پایان رساندم تا مادر بچه‌اش را دریابد».[4]

بدون شک هم نماز و عبادت امیرالمومنین(علیه‌السلام) و هم انفاق و تصدّق او برای خدا بوده است. چه مانعی دارد که حضرت غرق نماز باشد و صدای سائل به گوشش برسد و برای رضای خدا، در وسط نماز انفاق کند.
علاوه بر آن، چه اشکالی دارد خداوند مقدّر کرده باشد که چنین اتفاقی رخ دهد، تا آیه ولایت نازل شود و جانشینی امیرالمومنین(علیه‌السلام) را به گوش همه مردم برسد. به همین خاطر است که مؤمنان و مسلمانان، از زمان نزول این آیه تا به امروز، آن را از فضیلت‌ها و ویژگی‌های منحصر به فرد آن امام همام دانسته‌اند. بدیهی است اگر این کار امام کوچک‌ترین اشکالی‌ داشت، هیچ‌گاه این عمل از مناقب و فضایل حضرت به شمار نمی‌آمد.

هم‌چنین‌ می‌توان گفت: امیرالمومنین(علیه‌السلام) در نماز به امور دنیوی توجّه نکرده، بلکه تمام توجّه او به خدا و انجام وظایف بندگی بوده است. در واقع صدقه دادن به فقیر نیز عبادتی در ضمن عبادت دیگر بوده و کاری است که خدا آن را دوست دارد.

در نتیجه: امیرالمومنین(علیه‌السلام) کسی‌ است که دوست و دشمن متفقاً اذعان دارند صفاتی‌ دارد که در هیچ فرد دیگری نیست. در برتری‌ او همین بس که در عبادت، نماز و زکات را با هم جمع کرد واحدی‌ به این فیض نرسیده است.

 

---------------------------------------------
پی نوشت
[1]. تفسیر فخر رازی 12/26
[2]. الدرالمنثور 2/293
[3]. الکشاف عن حقائق التنزیل 1/347
[4]. بحار الانوار، ج 88، ص 93.





طبقه بندی: غدیر خم،  امیر المومنین علی (علیه‌السلام)، 
برچسب ها: سائل، امیرالمومنین(علیه‌السلام)، امام علی، غدیر، عید غدیر، ولایت،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام محبوب کن - فیس نما
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 12 شهریور 1396 توسط : محسن فرتوت
-------------------------------

-------------------------------

-------------------------------

-------------------------------
----------------------------------------------------

مطالب جدید

-----------------------------------------------------

آشنایی با مسیحیت و پاسخ به شبهات

----------------------------------------------------

----------------------------------------------------

----------------------------------------------------